سرو

وبلاگ شخصی وحید فرازان در باره: سینما و ...

کنسرت کیتارو
نویسنده : وحید فرازان - ساعت ٧:٠۱ ‎ب.ظ روز شنبه ٢٦ مهر ۱۳٩۳
 

وقتی بود که دیدن یک کنسرت کیتارو یا یانی یا ونجلیس یا ژان میشل ژار جزو آرزوهای زندگی‌ام بود. بعد از دیدن چندین و چندبارهٔ کنسرت‌های تصویری این آهنگسازان و نوازندگان خودآموخته سبک نیوایج، آرزوی بعدی‌ام دیدن کنسرت آن‌ها از نزدیک و به قولی هم نفسی با این بزرگان در یک حضور جمعی بود؛ آرزویی که فکر می‌کردم هیچ‌گاه در عمر کوتاه‌ام محقق نشود. چون نه من توان رفتن به خارج کشور و خریدن بلیت و شرکت در یک کنسرت را داشته و دارم و نه آن‌ها کنسرت‌ها و تورهای متعددی در سطح جهان دارند. اما شب بیست و سوم مهرماه ۱۳۹۳ من به آرزویم رسیدم: حضور در اولین شب اجرای «کیتارو» در ایران. جمعیتی که آن شب در تالار بزرگ کشور موج می‌زد، نشان از اشتیاق مردم برای دیدن کیتارو و کنسرتش داشت. جمعیتی از هم‌وطنانم که هم‌زبانم هستند و هم حس. کسانی که مثل من با موسیقی زیبای «کاروانسرای» یا «جاده ابریشم» کیتارو خاطرات مشترک سال‌های دههٔ شصت را مرور می‌کردند. موسیقی که هر گاه می‌شنوم یاد آن سال‌ها برایم زنده می‌شود: سال‌هایی که در جنگ بودیم، سال‌هایی که در فشار ایدئولوژیک متولیانمان در مدرسه و جامعه کمر خم کرده بودیم، سال‌هایی که هنوز مادرم زنده بود، سال‌هایی که هنوز وعده وعیدهای «آیندهٔ بهتر» بالا‌سری‌ها را جدی می‌گرفتیم و شک نمی‌کردیم در این که سرشاخ بودن با تمام دنیا نه تنها به نفعمان نیست که هر لحظه‌اش به ضررمان تمام می‌شود، سال‌هایی که عشقی‌های دروهٔ جوانی‌ام شکل می‌گرفت و... و بالاخره آن شب بیست و سوم اشک در غمم پرده‌درشد و راز سر به مهرم همه سمر. گرچه کیتارو را با ساز سنتی ژاپنی تایکو (ساز کوبه‌ای معروف ژاپنی‌ها) همراه نمی‌دیدم، ولی شنیدن این قطعات زیبایی که هر کدامش را شاید ده‌ها بار قبلا شنیده بودم – به جز قطعهٔ آخر - به روی صحنه و زنده شورانگیز بود. دو خانم نوازندهٔ همراه کیتارو یکی کیبورد و دیگری ویلن می‌نواخت، البته در این میان ویولونیست کار نوازندگی‌اش نمود بیشتری داشت و به طبع با تشویق‌های بیشتری همراه بود. دو نوازندهٔ مرد همراه کیتارو یکی گیتاربیس می‌نواخت و دیگری علاوه بر نواختن سینتی‌سایزر (پیانو) در بعضی از قطعات، رهبری ارکستر ایرانی را هم انجام می‌داد. شروع کار با نوازندگی فلوت مخصوص ژاپنی‌ها و قطعه معروف «فلوت مرکوری» بود و حسن پایان این اجرا هم قطعه‌ای بود که هنوز در آلبومی جای نگرفته ولی جمعیت حاضر این شانس را داشتند که آن را بشنوند: کوکورو. در میان این دو قطعه «بهشت و زمین» را شنیدم که به خاطر ساخت آن برای فیلم «الیور استون» کیتارو جایزه گلدن گلوپ دریافت کرده است و یا قطعه معروف «به تو می‌اندیشم» که جایزه گرمی را نصیب کیتارو کرده است. به هر حال گلچینی که کیتارو از کارهایش انجام داده بود به نظرم عالی بود. جالب است که او هم مثل ما از اشتیاقش برای بودن در ایران و میان ما و اجرای قطعات موسیقایی‌اش به خصوص «جاده ابریشم» صحبت کرد. اشتیاقی که همیشه بین انسان‌ها برای رسیدن به هم از طریق هنر وجود دارد، ولی این دولتمندانند که در طول تاریخ این نزدیکی را به نفع خودشان نمی‌دانند، چرا که شوری که از هنر در میان انسان‌ها پیدا می‌شود و در نیتجه «دیگردوستی» را رواج می‌دهد، چندان باب طبع خودمداران نیست که تنها خود و عقایدشان را مقدس می‌شمارند. شاید این اجرا و حضور کیتارو را بتوان فتح بابی در جهت همدلی با دنیای بیرون دانست. دنیایی که احتیاج به شناخته شدن دارد، نه از طریق کانال‌های یک‌سویهٔ تلویزیونی، بلکه با شیوهٔ شگرف هنر. عکس‌ را خودم گرفتم و برای دیدن عکس‌های بیشتر می‌توانید به صفحهٔ اینستاگرام من مراجعه کنید.



 
 
کنسرت کیتارو
نویسنده : وحید فرازان - ساعت ٧:٠۱ ‎ب.ظ روز شنبه ٢٦ مهر ۱۳٩۳
 

وقتی بود که دیدن یک کنسرت کیتارو یا یانی یا ونجلیس یا ژان میشل ژار جزو آرزوهای زندگی‌ام بود. بعد از دیدن چندین و چندبارهٔ کنسرت‌های تصویری این آهنگسازان و نوازندگان خودآموخته سبک نیوایج، آرزوی بعدی‌ام دیدن کنسرت آن‌ها از نزدیک و به قولی هم نفسی با این بزرگان در یک حضور جمعی بود؛ آرزویی که فکر می‌کردم هیچ‌گاه در عمر کوتاه‌ام محقق نشود. چون نه من توان رفتن به خارج کشور و خریدن بلیت و شرکت در یک کنسرت را داشته و دارم و نه آن‌ها کنسرت‌ها و تورهای متعددی در سطح جهان دارند. اما شب بیست و سوم مهرماه ۱۳۹۳ من به آرزویم رسیدم: حضور در اولین شب اجرای «کیتارو» در ایران. جمعیتی که آن شب در تالار بزرگ کشور موج می‌زد، نشان از اشتیاق مردم برای دیدن کیتارو و کنسرتش داشت. جمعیتی از هم‌وطنانم که هم‌زبانم هستند و هم حس. کسانی که مثل من با موسیقی زیبای «کاروانسرای» یا «جاده ابریشم» کیتارو خاطرات مشترک سال‌های دههٔ شصت را مرور می‌کردند. موسیقی که هر گاه می‌شنوم یاد آن سال‌ها برایم زنده می‌شود: سال‌هایی که در جنگ بودیم، سال‌هایی که در فشار ایدئولوژیک متولیانمان در مدرسه و جامعه کمر خم کرده بودیم، سال‌هایی که هنوز مادرم زنده بود، سال‌هایی که هنوز وعده وعیدهای «آیندهٔ بهتر» بالا‌سری‌ها را جدی می‌گرفتیم و شک نمی‌کردیم در این که سرشاخ بودن با تمام دنیا نه تنها به نفعمان نیست که هر لحظه‌اش به ضررمان تمام می‌شود، سال‌هایی که عشقی‌های دروهٔ جوانی‌ام شکل می‌گرفت و... و بالاخره آن شب بیست و سوم اشک در غمم پرده‌درشد و راز سر به مهرم همه سمر. گرچه کیتارو را با ساز سنتی ژاپنی تایکو (ساز کوبه‌ای معروف ژاپنی‌ها) همراه نمی‌دیدم، ولی شنیدن این قطعات زیبایی که هر کدامش را شاید ده‌ها بار قبلا شنیده بودم – به جز قطعهٔ آخر - به روی صحنه و زنده شورانگیز بود. دو خانم نوازندهٔ همراه کیتارو یکی کیبورد و دیگری ویلن می‌نواخت، البته در این میان ویولونیست کار نوازندگی‌اش نمود بیشتری داشت و به طبع با تشویق‌های بیشتری همراه بود. دو نوازندهٔ مرد همراه کیتارو یکی گیتاربیس می‌نواخت و دیگری علاوه بر نواختن سینتی‌سایزر (پیانو) در بعضی از قطعات، رهبری ارکستر ایرانی را هم انجام می‌داد. شروع کار با نوازندگی فلوت مخصوص ژاپنی‌ها و قطعه معروف «فلوت مرکوری» بود و حسن پایان این اجرا هم قطعه‌ای بود که هنوز در آلبومی جای نگرفته ولی جمعیت حاضر این شانس را داشتند که آن را بشنوند: کوکورو. در میان این دو قطعه «بهشت و زمین» را شنیدم که به خاطر ساخت آن برای فیلم «الیور استون» کیتارو جایزه گلدن گلوپ دریافت کرده است و یا قطعه معروف «به تو می‌اندیشم» که جایزه گرمی را نصیب کیتارو کرده است. به هر حال گلچینی که کیتارو از کارهایش انجام داده بود به نظرم عالی بود. جالب است که او هم مثل ما از اشتیاقش برای بودن در ایران و میان ما و اجرای قطعات موسیقایی‌اش به خصوص «جاده ابریشم» صحبت کرد. اشتیاقی که همیشه بین انسان‌ها برای رسیدن به هم از طریق هنر وجود دارد، ولی این دولتمندانند که در طول تاریخ این نزدیکی را به نفع خودشان نمی‌دانند، چرا که شوری که از هنر در میان انسان‌ها پیدا می‌شود و در نیتجه «دیگردوستی» را رواج می‌دهد، چندان باب طبع خودمداران نیست که تنها خود و عقایدشان را مقدس می‌شمارند. شاید این اجرا و حضور کیتارو را بتوان فتح بابی در جهت همدلی با دنیای بیرون دانست. دنیایی که احتیاج به شناخته شدن دارد، نه از طریق کانال‌های یک‌سویهٔ تلویزیونی، بلکه با شیوهٔ شگرف هنر. عکس‌ را خودم گرفتم و برای دیدن عکس‌های بیشتر می‌توانید به صفحهٔ اینستاگرام من مراجعه کنید.



 
 
کنسرت کیتارو
نویسنده : وحید فرازان - ساعت ٧:٠۱ ‎ب.ظ روز شنبه ٢٦ مهر ۱۳٩۳
 

وقتی بود که دیدن یک کنسرت کیتارو یا یانی یا ونجلیس یا ژان میشل ژار جزو آرزوهای زندگی‌ام بود. بعد از دیدن چندین و چندبارهٔ کنسرت‌های تصویری این آهنگسازان و نوازندگان خودآموخته سبک نیوایج، آرزوی بعدی‌ام دیدن کنسرت آن‌ها از نزدیک و به قولی هم نفسی با این بزرگان در یک حضور جمعی بود؛ آرزویی که فکر می‌کردم هیچ‌گاه در عمر کوتاه‌ام محقق نشود. چون نه من توان رفتن به خارج کشور و خریدن بلیت و شرکت در یک کنسرت را داشته و دارم و نه آن‌ها کنسرت‌ها و تورهای متعددی در سطح جهان دارند. اما شب بیست و سوم مهرماه ۱۳۹۳ من به آرزویم رسیدم: حضور در اولین شب اجرای «کیتارو» در ایران. جمعیتی که آن شب در تالار بزرگ کشور موج می‌زد، نشان از اشتیاق مردم برای دیدن کیتارو و کنسرتش داشت. جمعیتی از هم‌وطنانم که هم‌زبانم هستند و هم حس. کسانی که مثل من با موسیقی زیبای «کاروانسرای» یا «جاده ابریشم» کیتارو خاطرات مشترک سال‌های دههٔ شصت را مرور می‌کردند. موسیقی که هر گاه می‌شنوم یاد آن سال‌ها برایم زنده می‌شود: سال‌هایی که در جنگ بودیم، سال‌هایی که در فشار ایدئولوژیک متولیانمان در مدرسه و جامعه کمر خم کرده بودیم، سال‌هایی که هنوز مادرم زنده بود، سال‌هایی که هنوز وعده وعیدهای «آیندهٔ بهتر» بالا‌سری‌ها را جدی می‌گرفتیم و شک نمی‌کردیم در این که سرشاخ بودن با تمام دنیا نه تنها به نفعمان نیست که هر لحظه‌اش به ضررمان تمام می‌شود، سال‌هایی که عشقی‌های دروهٔ جوانی‌ام شکل می‌گرفت و... و بالاخره آن شب بیست و سوم اشک در غمم پرده‌درشد و راز سر به مهرم همه سمر. گرچه کیتارو را با ساز سنتی ژاپنی تایکو (ساز کوبه‌ای معروف ژاپنی‌ها) همراه نمی‌دیدم، ولی شنیدن این قطعات زیبایی که هر کدامش را شاید ده‌ها بار قبلا شنیده بودم – به جز قطعهٔ آخر - به روی صحنه و زنده شورانگیز بود. دو خانم نوازندهٔ همراه کیتارو یکی کیبورد و دیگری ویلن می‌نواخت، البته در این میان ویولونیست کار نوازندگی‌اش نمود بیشتری داشت و به طبع با تشویق‌های بیشتری همراه بود. دو نوازندهٔ مرد همراه کیتارو یکی گیتاربیس می‌نواخت و دیگری علاوه بر نواختن سینتی‌سایزر (پیانو) در بعضی از قطعات، رهبری ارکستر ایرانی را هم انجام می‌داد. شروع کار با نوازندگی فلوت مخصوص ژاپنی‌ها و قطعه معروف «فلوت مرکوری» بود و حسن پایان این اجرا هم قطعه‌ای بود که هنوز در آلبومی جای نگرفته ولی جمعیت حاضر این شانس را داشتند که آن را بشنوند: کوکورو. در میان این دو قطعه «بهشت و زمین» را شنیدم که به خاطر ساخت آن برای فیلم «الیور استون» کیتارو جایزه گلدن گلوپ دریافت کرده است و یا قطعه معروف «به تو می‌اندیشم» که جایزه گرمی را نصیب کیتارو کرده است. به هر حال گلچینی که کیتارو از کارهایش انجام داده بود به نظرم عالی بود. جالب است که او هم مثل ما از اشتیاقش برای بودن در ایران و میان ما و اجرای قطعات موسیقایی‌اش به خصوص «جاده ابریشم» صحبت کرد. اشتیاقی که همیشه بین انسان‌ها برای رسیدن به هم از طریق هنر وجود دارد، ولی این دولتمندانند که در طول تاریخ این نزدیکی را به نفع خودشان نمی‌دانند، چرا که شوری که از هنر در میان انسان‌ها پیدا می‌شود و در نیتجه «دیگردوستی» را رواج می‌دهد، چندان باب طبع خودمداران نیست که تنها خود و عقایدشان را مقدس می‌شمارند. شاید این اجرا و حضور کیتارو را بتوان فتح بابی در جهت همدلی با دنیای بیرون دانست. دنیایی که احتیاج به شناخته شدن دارد، نه از طریق کانال‌های یک‌سویهٔ تلویزیونی، بلکه با شیوهٔ شگرف هنر. عکس‌ را خودم گرفتم و برای دیدن عکس‌های بیشتر می‌توانید به صفحهٔ اینستاگرام من مراجعه کنید.



 
 
کنسرت کیتارو
نویسنده : وحید فرازان - ساعت ٧:٠۱ ‎ب.ظ روز شنبه ٢٦ مهر ۱۳٩۳
 

وقتی بود که دیدن یک کنسرت کیتارو یا یانی یا ونجلیس یا ژان میشل ژار جزو آرزوهای زندگی‌ام بود. بعد از دیدن چندین و چندبارهٔ کنسرت‌های تصویری این آهنگسازان و نوازندگان خودآموخته سبک نیوایج، آرزوی بعدی‌ام دیدن کنسرت آن‌ها از نزدیک و به قولی هم نفسی با این بزرگان در یک حضور جمعی بود؛ آرزویی که فکر می‌کردم هیچ‌گاه در عمر کوتاه‌ام محقق نشود. چون نه من توان رفتن به خارج کشور و خریدن بلیت و شرکت در یک کنسرت را داشته و دارم و نه آن‌ها کنسرت‌ها و تورهای متعددی در سطح جهان دارند. اما شب بیست و سوم مهرماه ۱۳۹۳ من به آرزویم رسیدم: حضور در اولین شب اجرای «کیتارو» در ایران. جمعیتی که آن شب در تالار بزرگ کشور موج می‌زد، نشان از اشتیاق مردم برای دیدن کیتارو و کنسرتش داشت. جمعیتی از هم‌وطنانم که هم‌زبانم هستند و هم حس. کسانی که مثل من با موسیقی زیبای «کاروانسرای» یا «جاده ابریشم» کیتارو خاطرات مشترک سال‌های دههٔ شصت را مرور می‌کردند. موسیقی که هر گاه می‌شنوم یاد آن سال‌ها برایم زنده می‌شود: سال‌هایی که در جنگ بودیم، سال‌هایی که در فشار ایدئولوژیک متولیانمان در مدرسه و جامعه کمر خم کرده بودیم، سال‌هایی که هنوز مادرم زنده بود، سال‌هایی که هنوز وعده وعیدهای «آیندهٔ بهتر» بالا‌سری‌ها را جدی می‌گرفتیم و شک نمی‌کردیم در این که سرشاخ بودن با تمام دنیا نه تنها به نفعمان نیست که هر لحظه‌اش به ضررمان تمام می‌شود، سال‌هایی که عشقی‌های دروهٔ جوانی‌ام شکل می‌گرفت و... و بالاخره آن شب بیست و سوم اشک در غمم پرده‌درشد و راز سر به مهرم همه سمر. گرچه کیتارو را با ساز سنتی ژاپنی تایکو (ساز کوبه‌ای معروف ژاپنی‌ها) همراه نمی‌دیدم، ولی شنیدن این قطعات زیبایی که هر کدامش را شاید ده‌ها بار قبلا شنیده بودم – به جز قطعهٔ آخر - به روی صحنه و زنده شورانگیز بود. دو خانم نوازندهٔ همراه کیتارو یکی کیبورد و دیگری ویلن می‌نواخت، البته در این میان ویولونیست کار نوازندگی‌اش نمود بیشتری داشت و به طبع با تشویق‌های بیشتری همراه بود. دو نوازندهٔ مرد همراه کیتارو یکی گیتاربیس می‌نواخت و دیگری علاوه بر نواختن سینتی‌سایزر (پیانو) در بعضی از قطعات، رهبری ارکستر ایرانی را هم انجام می‌داد. شروع کار با نوازندگی فلوت مخصوص ژاپنی‌ها و قطعه معروف «فلوت مرکوری» بود و حسن پایان این اجرا هم قطعه‌ای بود که هنوز در آلبومی جای نگرفته ولی جمعیت حاضر این شانس را داشتند که آن را بشنوند: کوکورو. در میان این دو قطعه «بهشت و زمین» را شنیدم که به خاطر ساخت آن برای فیلم «الیور استون» کیتارو جایزه گلدن گلوپ دریافت کرده است و یا قطعه معروف «به تو می‌اندیشم» که جایزه گرمی را نصیب کیتارو کرده است. به هر حال گلچینی که کیتارو از کارهایش انجام داده بود به نظرم عالی بود. جالب است که او هم مثل ما از اشتیاقش برای بودن در ایران و میان ما و اجرای قطعات موسیقایی‌اش به خصوص «جاده ابریشم» صحبت کرد. اشتیاقی که همیشه بین انسان‌ها برای رسیدن به هم از طریق هنر وجود دارد، ولی این دولتمندانند که در طول تاریخ این نزدیکی را به نفع خودشان نمی‌دانند، چرا که شوری که از هنر در میان انسان‌ها پیدا می‌شود و در نیتجه «دیگردوستی» را رواج می‌دهد، چندان باب طبع خودمداران نیست که تنها خود و عقایدشان را مقدس می‌شمارند. شاید این اجرا و حضور کیتارو را بتوان فتح بابی در جهت همدلی با دنیای بیرون دانست. دنیایی که احتیاج به شناخته شدن دارد، نه از طریق کانال‌های یک‌سویهٔ تلویزیونی، بلکه با شیوهٔ شگرف هنر. عکس‌ را خودم گرفتم و برای دیدن عکس‌های بیشتر می‌توانید به صفحهٔ اینستاگرام من مراجعه کنید.



 
 
کنسرت کیتارو
نویسنده : وحید فرازان - ساعت ٧:٠۱ ‎ب.ظ روز شنبه ٢٦ مهر ۱۳٩۳
 

وقتی بود که دیدن یک کنسرت کیتارو یا یانی یا ونجلیس یا ژان میشل ژار جزو آرزوهای زندگی‌ام بود. بعد از دیدن چندین و چندبارهٔ کنسرت‌های تصویری این آهنگسازان و نوازندگان خودآموخته سبک نیوایج، آرزوی بعدی‌ام دیدن کنسرت آن‌ها از نزدیک و به قولی هم نفسی با این بزرگان در یک حضور جمعی بود؛ آرزویی که فکر می‌کردم هیچ‌گاه در عمر کوتاه‌ام محقق نشود. چون نه من توان رفتن به خارج کشور و خریدن بلیت و شرکت در یک کنسرت را داشته و دارم و نه آن‌ها کنسرت‌ها و تورهای متعددی در سطح جهان دارند. اما شب بیست و سوم مهرماه ۱۳۹۳ من به آرزویم رسیدم: حضور در اولین شب اجرای «کیتارو» در ایران. جمعیتی که آن شب در تالار بزرگ کشور موج می‌زد، نشان از اشتیاق مردم برای دیدن کیتارو و کنسرتش داشت. جمعیتی از هم‌وطنانم که هم‌زبانم هستند و هم حس. کسانی که مثل من با موسیقی زیبای «کاروانسرای» یا «جاده ابریشم» کیتارو خاطرات مشترک سال‌های دههٔ شصت را مرور می‌کردند. موسیقی که هر گاه می‌شنوم یاد آن سال‌ها برایم زنده می‌شود: سال‌هایی که در جنگ بودیم، سال‌هایی که در فشار ایدئولوژیک متولیانمان در مدرسه و جامعه کمر خم کرده بودیم، سال‌هایی که هنوز مادرم زنده بود، سال‌هایی که هنوز وعده وعیدهای «آیندهٔ بهتر» بالا‌سری‌ها را جدی می‌گرفتیم و شک نمی‌کردیم در این که سرشاخ بودن با تمام دنیا نه تنها به نفعمان نیست که هر لحظه‌اش به ضررمان تمام می‌شود، سال‌هایی که عشقی‌های دروهٔ جوانی‌ام شکل می‌گرفت و... و بالاخره آن شب بیست و سوم اشک در غمم پرده‌درشد و راز سر به مهرم همه سمر. گرچه کیتارو را با ساز سنتی ژاپنی تایکو (ساز کوبه‌ای معروف ژاپنی‌ها) همراه نمی‌دیدم، ولی شنیدن این قطعات زیبایی که هر کدامش را شاید ده‌ها بار قبلا شنیده بودم – به جز قطعهٔ آخر - به روی صحنه و زنده شورانگیز بود. دو خانم نوازندهٔ همراه کیتارو یکی کیبورد و دیگری ویلن می‌نواخت، البته در این میان ویولونیست کار نوازندگی‌اش نمود بیشتری داشت و به طبع با تشویق‌های بیشتری همراه بود. دو نوازندهٔ مرد همراه کیتارو یکی گیتاربیس می‌نواخت و دیگری علاوه بر نواختن سینتی‌سایزر (پیانو) در بعضی از قطعات، رهبری ارکستر ایرانی را هم انجام می‌داد. شروع کار با نوازندگی فلوت مخصوص ژاپنی‌ها و قطعه معروف «فلوت مرکوری» بود و حسن پایان این اجرا هم قطعه‌ای بود که هنوز در آلبومی جای نگرفته ولی جمعیت حاضر این شانس را داشتند که آن را بشنوند: کوکورو. در میان این دو قطعه «بهشت و زمین» را شنیدم که به خاطر ساخت آن برای فیلم «الیور استون» کیتارو جایزه گلدن گلوپ دریافت کرده است و یا قطعه معروف «به تو می‌اندیشم» که جایزه گرمی را نصیب کیتارو کرده است. به هر حال گلچینی که کیتارو از کارهایش انجام داده بود به نظرم عالی بود. جالب است که او هم مثل ما از اشتیاقش برای بودن در ایران و میان ما و اجرای قطعات موسیقایی‌اش به خصوص «جاده ابریشم» صحبت کرد. اشتیاقی که همیشه بین انسان‌ها برای رسیدن به هم از طریق هنر وجود دارد، ولی این دولتمندانند که در طول تاریخ این نزدیکی را به نفع خودشان نمی‌دانند، چرا که شوری که از هنر در میان انسان‌ها پیدا می‌شود و در نیتجه «دیگردوستی» را رواج می‌دهد، چندان باب طبع خودمداران نیست که تنها خود و عقایدشان را مقدس می‌شمارند. شاید این اجرا و حضور کیتارو را بتوان فتح بابی در جهت همدلی با دنیای بیرون دانست. دنیایی که احتیاج به شناخته شدن دارد، نه از طریق کانال‌های یک‌سویهٔ تلویزیونی، بلکه با شیوهٔ شگرف هنر. عکس‌ را خودم گرفتم و برای دیدن عکس‌های بیشتر می‌توانید به صفحهٔ اینستاگرام من مراجعه کنید.



 
 
تیستوی سبز انگشتی
نویسنده : وحید فرازان - ساعت ۱۱:٤٩ ‎ق.ظ روز دوشنبه ٢٤ شهریور ۱۳٩۳
 

«تیستوی سبز انگشتی»(موریس دروئون ۱۹۵۷) از داستان‌های بلندی است که با خواندن آن در کتابخانهٔ بزرگ کانون در پارک نزدیک خانه‌امان (کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان هزاردستگاه نازی‌آباد را خیلی‌ها می‌شناسند!) در همان زمان کودکی یافتم که «بزرگترها» چه دنیای وحشتناکی دارند، همان‌طور که بعد‌ها با خواندن داستان زیبای «شازده کوچولو» (آنتون دوسنت اگزوپری،۱۹۴۳) این امر برایم بیشتر ثابت شد. در هر دو این داستان‌های به ظاهر کودکانه، شخصیتی در سن و سال کودکان حضور دارد که در روند پیشرفت داستان کم‌کم با دنیای عادت شدهٔ بزرگترها مسئله پیدا می‌کند. «شازده کوچولو» را خیلی‌ها خوانده‌اند و تقریبا زبان زنده دنیایی نیست که از این اثر زیبا بهره نبرده باشد؛ ولی به نظرم «تیستو» را مردم دنیا کمتر خوانده باشند و ترجمه‌های کمتری از آن به چاپ رسیده است. البته شاید علتش این باشد که دنیای «تیستو» از دنیای «شازده کوچولو» کمی فاصله دارد، چرا که در این داستان کمتر جملات فلسفی و پیچیده (مثل شازده کوچولو) می‌خوانیم و جهان هستی در داستان موریس دروئون تحلیل نمی‌شود و حرف‌های گنده گندهٔ بزرگترها را کمتر از دهان «تیستو» می‌شنویم. «تیستو» فقط آمده که بگوید با صلح و دوستی (گل و گیاه و سبزی) کمتر کسی بی‌خانمان می‌شود، کمتر کسی به زندان می‌افتد، کمتر کسی در جنگ‌ها کشته می‌شود. ترجمهٔ «لیلی گلستان» از این داستان بلند و زیبا، باعث شده تا این کتاب برای فارسی‌زبان‌ها هم کتاب آشنایی بشود. وقتی متوجه شدم که قرار است نمایش این کار با آداپتهٔ «نغمهٔ ثمینی» و کارگردانی خانم‌ها «هما جدیکار» و «آزاده پورمختار» در پانزدهمین جشنواره بین‌المللی نمایش عروسکی تهران به نمایش دربیاید، خیلی دوست داشتم تا آن را ببینم. بالاخره با عنایت دوستی در مرکز هنرهای نمایشی توانستم یک بلیت گیر بیاورم و کار را در روز یک شنبه ۲۳ شهریور ماه ۱۳۹۳سانس دوم (ساعت ۱۹:۳۰) به تماشا بنشینم. «حسن معجونی» در این نمایش به صورت ویدیویی از قبل ضبط شده و پخش آن به روی شمایی از تلویزیون به عنوان گزارشگر تلویزیونی - پاساژ میان پرده‌ها - حضور دارد: گزارش‌گری که کارهای شگفت تیستو را به ملت شریف توضیح می‌دهد و منتقل می‌کند. خانم «فریبا جدیکار» به عنوان روای داستان، کتاب قدیمی از تیستوی سبز انگشتی در دست، مشارکتی جدی در این کار نمایشی دارد، به طوری که دیالوگ‌ برقرار کردن او با عروسک زیباساخت تیستو در این نمایش، تماشاگر را وامی‌دارد تا با شخصیت اصلی کار ارتباط راحت‌تر و بهتری برقرار کند. این نمایش عروسکی با استفاده از تکنیک‌های مختلف عروسکی و استفاده از نورپردازی و طراحی صحنهٔ مناسب کار توانسته، به بهترین وجه مفاهیم ارزشمند کتاب دروئون را منتقل کند. البته حضور «آقای پدر» و «خانم مادر» و «پلیس» به صورت عروسک‌های زنده درمیان عروسک‌های ریز و درشت دیگر، ابتکار قابل توجهی است از دو کارگردان کار. با این که این اثر با نوعی طنز درونی اجرا می‌شود، ولی با دقت در آن – به خصوص اگر داستان جدی نویسنده را از قبل خوانده باشی – می‌توانستی بسیاری از رگه‌های اصیل صلح‌دوستی و ضدجنگ این اثر را بیابی. ضدجنگ بودن این رمان-نمایش شاید بزرگترین خصلت قابل تامل آن است، در زمانه‌ای که روز به روز اخبار جنگ و نابودی و کشت و کشتار توسط گروه‌های مختلف را شاهد هستیم، وجود چنین نمایشی با این خصلت غنیمتی است ارزشمند. پدر تیستو در واقع صاحب کارخانهٔ اسلحه‌سازی است، کارخانه‌ای که همواره با چرخش ماشین جنگ می‌تواند سود بیشتری ببرد؛ اما تیستو با انگشتان سبزش باعث می‌شود تا کارخانه به گلخانه تبدیل شود و به این وسیله شعلهٔ جنگ را خاموش می‌کند و همین امر باعث ورشکستی پدر و در نهایت طرد او می‌شود. پرواز تیستو در واپسین لحظات نمایش از نردبانی که خودش از گل ساخته شده است، یکی از بهترین لحظات نمایشی این اثر است، جایی که او مثل خیلی از کسانی که برای برقراری صلح جنگیدند، ولی نصیبی جز مرگ و نیستی و داغ و درفش نیافتند، بال درمی‌آورد تا برود پیش کسانی که جنگ همهٔ خان و مانشان را (مثل آقای سیبیلو، باغبان رمان-نمایش، تنها کسی که دنیای تیستو را می‌فهمد) گرفته است. در مجموع از دیدن این اثر کامل و زیبا لذت بردم. البته این کار پیام دیگری را هم برای تماشاگران داشت: نمایش عروسکی در ایران هنوز زنده و امیدوار و پویا به کار خود ادامه می‌دهد. امیدوارم حرف اصلی نویسنده و کارگردان(ها) با نمایش گستردهٔ این کار در آینده نزدیک، بیشتر دیده و شنیده شود. 



 
 
آتش بس ۲
نویسنده : وحید فرازان - ساعت ۱٠:٠٧ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ٢٠ شهریور ۱۳٩۳
 

شب هفدهم شهریور ۱۳۹۳ در مراسم رونمایی آخرین فیلم خانم تهمینه میلانی حضور داشتم. فیلم «آتش بس ۲» خانم میلانی خیلی شبیه فیلم قبلی‌اش بود: «یکی از ما دو نفر» و تقریبا به همان میزان اعصاب خردکن و بی‌مزه؛ البته می‌توان فروش خوبی برای فیلم پیش‌بینی کرد، به خاطر فضای شیک و پیک و بالاشهری فیلم – که خب الان همین قشر هم اگر حال داشته باشند سینماروهای اصلی جامعه ما هستند با توجه به مخارج سنگینی که یک فیلم دیدن جمعی بر دوش خرج‌کن خانواده می‌گذارد - و همچنین حضور ستارگانی که چند سالی است که کم‌فروغ‌ شده‌اند. شاید بشود «بهرام رادان» را ستاره‌ای هنوز به حساب آورد، ولی چهرهٔ تلخ «میترا حجار» اصلا مناسب این نقشی که می‌خواهد به نوعی کمدی هم باشد نیست و در کل شیمی این دو آدم در فیلم  با هم سازگار نیافتاده است! در فیلم به نظرم «پسیانی» و «خیراندیش» پرفروغ‌تر از این دو بازیگر ظاهر شده‌اند و شاهد مثال دود از کنده بلند می‌شود. فیلم در مقایسه با «آتش‌بس»(۱۳۸۴) هم چیز تازه‌ای در چنته ندارد، جز چند نصیحت و توصیه تکراری که از زبان روانشناس یا روانکاو فیلم (پسیانی) می‌شنویم، یک بازیگر بانمک پسر با موهای فرفری بور، شنیدن چندتا جک تازه، یک «پژمان جمشیدی» تکراری و «نقره»  - پرستار بچه - که نقشش را گوهر خانم با لهجه و اطوارهای شیرازی بازی می‌کند. فعلا (تا اطلاع ثانوی!) سینمای کمدی ـ اجتماعی بدون «رضا عطاران» یک چیزی کم دارد و پایش می‌لنگد. فکر می‌کردم اگر جای رادان، عطاران بود و جای حجار یکی مثل طناز طباطبایی و... خیلی به گرم بودن فیلم کمک می‌شد. بعید می‌دانم موفقیت «آتش بس» سال ۱۳۸۵ در سال ۱۳۹۳ تکرار شود. گذشت نه سال بالاخره خیلی از معادلات قبلی فروش فیلم در سینمای ایران را دگرگون کرده است، معادله‌ای که شاید خانم مهندس و آقای نیک‌بین چندان به آن کاری نداشته‌اند.


 
 
هشتمین جشن منقدان و نویسندگان سینمایی ایران
نویسنده : وحید فرازان - ساعت ٧:٢٥ ‎ق.ظ روز یکشنبه ٢٦ امرداد ۱۳٩۳
 

هشتمین جشن منقدان و نویسندگان سینمایی ایران در شب بیست و دوم مرداد ماه ۱۳۹۳ بیش از آن که «دلتنگی‌های عاشقانه» باشد یا «عصبانی نیستم»، در حد ملودرامی گیرا و جذاب مثل «اشک‌ها و لبخندها» بود. به خصوص با حضور «علی عباسی» تهیه‌کنندهٔ قدیمی سینمای ایران و صحبت‌هایش به روی سن تالار ایوان شمس، چشمان بسیاری به یاد گذشته‌هایی که «دلی داشتیم» تر شد و گریست. گرچه سایهٔ جلسهٔ پرتنش مطبوعاتی در خانه سینما، به روی جشن منتقدان سنگینی می‌کرد و گاه صحبت‌هایی با بغض و خشم از این و آن به روی سن شنیده می‌شد که تماشاگر ناآگاه از مسائل آن جلسه رسانه‌ای درمی‌ماند که مگر چه شده است؟ و این‌ها چرا انقدر عصبانی هستند؟، ولی در کل این جشن به خصوص با بازگشت دو عنصر اساسی و حذف مراسمی دیگر، جذابیت یک جشن باشکوه نسبت به دو سال پیش – با این که همان زمان هم مثل سال‌های قبل گذشت – را پیدا کرده بود: یکی حضور مجری خوب و خوش فهم و مسلطی مثل «شهرام شکیبا» که هم شوخی می‌کند و طناز است و هم به جایش رباعی و شعر از «سایه» و این و آن می‌خواند و هم از کسی رودربایستی ندارد و صریح است. دیگری حضور دوبارهٔ موسیقی پاپ و «رضا یزدانی» که خب فضا را به نفع شادی و سینما روح تازه ‌بخشید. و هوشمندی که این بار صورت گرفته بود حذف اهدای جوایز جشنواره مطبوعاتی‌های سینما بود که سال گذشته موجب ملال خاطر، به خاطر کش آمدن شدید مراسم شد. به هر حال انتشار پوستر این جشن قبل از مراسم و کارگردانی مراسم توسط «مجید برزگر» نوید این را می‌داد که امسال با جشنی متفاوت نسبت به دو سال گذشته مواجه خواهیم شد و در عمل نیز همین‌گونه هم شد.

اما در بخش جوایز هم که همه چیز تقریبا بر وفق مراد من بود! مثل اهدای تندیس به فیلم فوق‌العادهٔ «پیر پسر» یا اهدای دیپلم افتخار به «کمی بالاتر» و «در پناه بلوط» و... در بخش مستندها. بعد اهدای جایزه به فیلم «چند متر مکعب عشق» که فیلم اولی خوبی است نسبت به دیگر فیلم‌های این بخش. همچنین جوایز به حقی که به فیلم «عصبانی نیستم» اهداء شد - با توجه به بی‌مهری دولتی‌ها به این فیلم در جشنواره فیلم فجر پارسال و حذف آن در بخش اهدای جوایز – در بخش‌های تدوین و بازیگر نقش اول مرد و دیپلم افتخار کارگردانی. مریلا زارعی مشخص بود که با آن انرژی که در فیلم «شیار ۱۴۳» گذاشته است، جایزه نقش اول زن را می‌برد و حتی در بخش‌های فنی و فیلمبرداری و....هم جوایز درست و به جا بودند. «ماهی و گربه» مکری هم در این میان جایزه وبژه هیآت داوران بخش «بهترین فیلم» را از آن خود کرد. و اما فیلم محبوبم «خانهٔ پدری» که تندیس همهٔ جوایز اصلی – بهترین فیلمنامه، بهترین کارگردانی و بهترین فیلم - را درو کرد. اوج این ملودرام با پایانی خوش دیدن «کیانوش عیاری» بود که تقریبا چهار بار راه کوتاه صندلی‌اش تا سن را پیمود تا هم تندیس‌ها را بگیرد و هم سر آخر جواب مدیر مسئول مجله فیلم را بدهد که چرا بعد از «خانهٔ پدری» فیلم دیگری نساخته است...

در مجموع هشتمین جشن انجمن منتقدان و نویسندگان، شبی به یاد ماندنی را برایم رقم زد، به خصوص آن که محل نشستن هم – میان دو نازنین - در جشن خیلی خوب بود J...خسته نباشید و دست مریزاد و تشکر از همهٔ مجریان خوب این جشن باشکوه.


 
 
چنارستان
نویسنده : وحید فرازان - ساعت ٩:٥٧ ‎ق.ظ روز دوشنبه ٢٠ امرداد ۱۳٩۳
 

فیلم مستند «چنارستان» هادی آفریده، در بارهٔ بلندترین خیابان خاورمیانه در تهران است: خیابان ولیعصر. در این فیلم سعی شده تا با استفاده از مواد آرشیوی و تحقیقی موجود تاریخچه‌ای مختصر از این خیابان تصویر شود. تصاویری که گاه هیجان‌انگیز است، مثل فیلمبرداری هوایی که از تهران زمان قاجاریه برداشت شده است تا خاطره‌بازی‌های مختلف با مکان‌های معروف این خیابان به خصوص در قبل از انقلاب (کوچینی و ....) و گاه ملال‌آور و حتی تاسف‌برانگیز مثل نابودی یک شادی جمعی بر اثر نادانی عده‌ای و همچنین از بین بردن چنارهای این خیابان در چند سال گذشته. به غیر از یادی از فروغ فرخزاد، که در محلهٔ امیریهٔ تهران زاده شده و همچنین خانه دکتر محمد مصدق و خانه انیس‌الدوله که اکنون متعلق به صنف قصابان تهران! است، یادها و یادگاری‌های معاصرتر هم در فیلم نمایش داده می‌شود که برای من جالب‌تر است، از جمله کارهای هنری «نادعلیان» به روی سنگفرش خیابان‌های ولیعصر که مثل نقش‌های گبه متاثر از جریانات اطراف هنرمند شکل گرفته است. مثلا دیدن جنین رها شده در جوی‌های این خیابان باعث می‌شود تا او هم جنینی را در نقش‌هایش رقم بزند. یا هنرمند نقاش معمار دیگری که با رفتن چلچله‌ها و پرنده‌های خوش‌آواز از این خیابان، حالا به این نتیجه رسیده است که این کلاغ‌های سیاه هم که زمانی حضورشان را زشت‌شان می‌پنداشته است، می‌توانند سوژه خوبی برای نقاشی‌هایش باشند. در مجموع فیلم هفتاد دقیقه‌ای «چنارستان» من را یاد فیلم «میدان بی‌حصار» (مهرداد زاهدیان) انداخت، فیلمی که به خوبی از عهدهٔ تعریف کردن میدان توپخانه در طول تاریخ معاصر تهران برمی‌آید. البته حسنی که «میدان بی حصار» نسبت به فیلم چنارستان داشت، استفاده بجا و مفید از انیمیشن‌هایی بود که گاه برای روشن کردن تماشاگر ناآگاه از گذشتهٔ تاریخی یک مکان ضروری است. با این که اغلب تماشاگران فیلم می‌دانند خانهٔ بزرگان بسیاری در مسیر خیابان پهلوی سابق بوده است یا مکان‌های خاطره‌انگیز بسیاری در این خیابان وجود داشته یا دارد، ولی ای کاش با نمایش حداقل یک نقشهٔ گوگلی در لابلای تصاویر فیلم، می‌توانستیم موقعیت دقیق آنان را نیز بدانیم، به خصوص آن که اغلب کسانی که تماشاگر فیلم در روز نوزدهم مردادماه ۱۳۹۳ در مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی بودند، اهل تهران بودند و با این خیابان کم و بیش آشنا هستند، ولی وقتی این کار بیشتر ضرورت پیدا می‌کند که تماشاگری از «خارج» مشتاق دیدن چنین فیلمی باشد و با مکان‌ دقیق این خیابان در این شهر بزرگ آسیایی آشنایی نداشته باشد. به نظر نگارنده این نشانه‌گذاری جغرافیایی برای فیلمی که ارتباط مستقیم با جغرافیای انسانی دارد از ضروریات بشمار می‌رود. از موارد  ضعف دیگر فیلم ـ همانطور که در جلسه نقد آقای تهامی‌نژاد هم اشاره کردند – همسو نبودن راوی زن فیلم – که محقق معماری و شهرسازی است – با شاکلهٔ کل فیلم است. به نظر می‌رسد استفاده از نریتور حرفه‌ای به جای صدای خود بازیگر- محقق فیلم، علت اصلی این ناهمگونی است. ولی در مجموع فیلم «چنارستان» فیلمی شیرین و دیدنی است، و صد البته مهمترین نقطه قوت فیلم چنارستان «تدوین» هوشمندانهٔ آن است. با این فیلم مستند می‌شود خاطره‌بازی! کرد، مخصوصا اگر اهل تهران باشی و از این خیابان و میادین پنج‌گانهٔ مسیر طولانی آن، سالیان سال خاطره داشته باشی.. همان‌طور که محمد تهامی‌نژاد هم در جسله رونمایی فیلم اشاره کردند، «چنارستان» می‌تواند مخاطبان بسیاری را جذب کند و حتی در سینما – مثل فیلم مستند «تهران انار ندارد» - اکران موفقی داشته باشد. هادی آفریده با ساخت این فیلم نشان داد که تجربیات بیش از یک دهه‌اش در فیلمسازی مستند به ثمر نشسته و اکنون می‌تواند تاریخ صد سالهٔ یک خیابان را موجز و مختصر و مفید در هفتاد دقیقه طوری روایت کند که تماشاگر خاص و عام از دیدن آن لذت ببرند؛ و این موفقیت بزرگی است در میان مستندسازان ایرانی که اغلبشان دچار لکنت بیان هستند.

  


 
 
مردان ماندگار ؟
نویسنده : وحید فرازان - ساعت ٤:٢٤ ‎ب.ظ روز شنبه ۱٤ تیر ۱۳٩۳
 

فیلم اخیر جورج کلونی «The Monuments Men 2014» باز هم مایه‌ٔ وطن‌پرستانه دارد و آن هم از نوع اغراق‌آمیزش. فیلمی مشابه و کلاسیک به نام «ترن» را سال ۱۹۶۴ جان فرانکن هایمر و با بازی برت لنگستر و پل اسکافیلد و...، در بارهٔ همین دزدی‌های آثار هنری فرانسه و... توسط نازی‌ها در اواخر جنگ جهانی دوم ساخته بود، با زمان دو ساعت و خرده‌ای، ولی آنجا حداقل کارگردان  انصاف بیشتری داشت و «نهضت مقاومت فرانسه» را بیشتر از مردان ماندگار تاریخ آمریکا! در حفظ و نگهداری آن آثار موثر می‌دانست. فیلم کلونی با این که از کستینگ خوبی برخوردار است، ولی از نوعی آشفتگی در طرح موضوع رنج می‌برد، و به نظر می‌رسد تمرکز کارگردان بر اصل قرار دادن «آمریکایی»های از جان گذشته، در راه حفظ آثار هنری، مجال زیادی را به او برای پرداخت بهتر فیلمنامه و فیلم نداده است.


 
 
← صفحه بعد