سرو

وبلاگ شخصی وحید فرازان در باره: سینما و ...

کدام امتیاز؟
نویسنده : وحید فرازان - ساعت ۱۱:۱٢ ‎ق.ظ روز دوشنبه ۱٤ اسفند ۱۳۸٥
 

به نظر می‌رسد متقن‌ترین عقیده‌ای که وودی آلن در فیلم "Match Piont" به آن تکیه داده این است که "شانس بیشترین تاثیر را در زندگی ما دارد."اما به نظرم اینگونه نیست.  آیا شخصیت اصلی فیلم "کریس ویلتن" در نهایت پیروز میدان شانس و اقبال است‌؟ آلن بادست و دلبازی هر چه تمامتر !همه امتیازها و شانس‌های ممکن در زندگی را برای یک ایرلندی جوان و مربی تنیس از زمانی که وارد لندن می‌شود فراهم می‌کند : آشنایی با تام ، پدر ثرومند تام و خواهر او که همسر آینده‌‌اش می‌شود ، به دست آوردن شغلی خوب و موقعیت اجتماعی با کمک پدر همسرش ، سر و سرداشتن با "نولا" نامزد سابق تام بدون اینکه حتی کسی به او شک کند و از سر باز کردن او با کشتنش و حفظ موقعیت موفقیت‌آمیزش بدون اینکه گرفتار قانون شود و در نهایت تولد اولین فرزندش از کلوئه.شانس‌های سلسله‌وار و بدون هیچ باخت "کریس" درست مقابل بدشانسی‌های "ویرجیل" شخصیت اصلی اولین فیلم آلن و با بازی هنرمندانه خودش ، به نام "پول را بردار و فرار کن"(1969) است.آنجا "ویرجیل" دست به هر کاری که می‌زد نتیجه‌ای جز خرابکاری از آن انتظار نمی‌رفت و اینجا  حتی اگر "کریس" مقابل تشکیلات کاری خودش و پدر خانمش هم گرفتار "نولا"ی سرخورده شود ، هیچکس حتی متوجه‌اش نمی‌شود.کریس تقریبا بدون هیچ زحمتی به همه شانسهای ممکن در زندگی‌اش دست می‌یابد.حالا فرق او با "ویرجیل" بیچاره چیست؟ به نظرم سئوال نهایی آلن در این فیلم این است که "آیا خوشبختی با شانس‌های سلسله‌وار تامین می‌شود یا عنصر دیگری غیر از شانس هم باید در زندگی وجود داشته باشد؟"‌ آیا همه در برابر آزمون تصادفات خوشایند رو سفید خواهند بود؟آیا شخصیتی در موقعیت کریس در نهایت خوش‌شانسی خوشبخت به حساب می‌آید ؟ کریس  به ظاهر پیروز این میدان است ، ولی حالتهای عصبی او در حین جنایت و بعد از آن ، کابوس‌هایش و چهره افسرده و نگاه رو به افق و مبهوت او در آخرین صحنه فیلم که به ظاهر همه کارها به نفع او پایان گرفته ، چیز دیگری را به ما می‌گوید: همه چیزبا گرفتن "امتیاز نهایی" پایان نمی‌پذیرد.